Twee weken geleden werd ik tijdens het lopen al bijna twee keer van mijn sokken gereden door automobilisten die mij niet zagen. Niet onlogisch met die donkere loopkleding. Ik dacht er toen al over om zo’ n lichtgevend hesje te gaan kopen. Maar je weet hoe dat gaat, tussen denken en doen zit nog een heel verschil. Tot ik op een weblog van een andere hardloper, Aad, een stuk las over een verongelukte loper.

Vandaag dus een hesje gekocht. Reflecterend en ook nog met ledverlichting, voor als je niet de mogelijkheid hebt op een fietspad te lopen en je je tussen de auto’s moet begeven. Met lichtjes aan lijkt het wat overdreven, maar aan een platgereden loper heb je ook niks denk ik dan maar.

Vanwege de 16 kilometer van afgelopen zondag had ik mezelf gisteren wat rust gegund. In plaats van weer lopen ben ik de sportschool kort ingedoken voor wat oefeningen. Misschien leuk om dat ook weer wat vaker te gaan doen.

Vanavond had ik het idee dat ik voldoende hersteld was om een traininkje op te pakken. Het werd een rustige duurloop van zo’n 7,5 a 8 kilometer in iets meer dan 50 minuten. Een lekker rondje, met hesje en zonder lichtjes, ging best gemakkelijk eigenlijk. Als ik niet geblesseerd raak kan het niet misgaan met die Bruggenloop lijkt me zo.

Wat lopen betreft is het een superweek geweest. Afgelopen dinsdag heb ik een duurloop van drie kwartier gemaakt, ik had verwacht dat dat wel zou tegenvallen, na mijn "wedstrijd" van de zondag ervoor. Het ging echter verbazend soepel.

Normaal gesproken is vrijdagavond voor mij niet de meest fijne optie omdat ik dan ‘s-ochtends al om kwart over vijf opsta. Maar omdat ik anders wel erg weinig kilometers zou maken deze week en ik me nieteens zo moe voelde, heb ik er die avond toch nog zo’ n zeven kilometers in weer drie kwartier uitgegooid.

Mijn schema vertelde me dat ik dit weekend weer een vijf kilometerwedstrijdje moest doen ergens en dat zou de Erasmusronde in Rotterdam worden, zaterdagmiddag. Het kwam er echter niet van.

In de avond bedacht ik me dat ik de volgende dag dan maar eens een lange duurloop moest doen.  Kon ik gelijk de zenuwen voor ajaks-Feyenoord er een beetje uitlopen. En omdat ik ook eens echt wilde proberen in een wat langzamer tempo te lopen, dat schijnt immers beter te zijn, vond ik dat er ook wel een kilometertje of wat bij mocht. Ik zette een leuke route uit van 15 kilometer, drie meer dan mijn langste duurloop in deze maanden. Wekker gezet, bordje Brinta naar binnen, (met de auto) naar de Shell voor een flesje AA en uiteindelijk om tien uur de deur uit.

Het ging erg lekker. Onderweg veel andere lopers, die allemaal hun hand opsteken of iets zeggen. Iedereen krijgt een "goedemorgen" van me terug. Waarom groeten alle hardlopers elkaar altijd? Het was me ‘s-ochtends niet gelukt mijn MP3 speler met muziek vol te zetten, dus ik moest het helemaal met mezelf doen. Gelijk een soort van mentale training dacht ik nog, maar ik heb geen moment last gehad van ‘geestelijke protesten’ onderweg, geen irritaties over mijn ademhaling, ik had er eigenlijk alleen maar lol in, hoe gek dat ook zal klinken misschien. Op een gegeven moment liep ik zo lekker dat ik besloot om een heel klein stukje via een pad door de Rhoonse Grienden te lopen. Hooguit zo’n 500 meter extra. Om vervolgens weer op de oude route te komen, moest ik nog een lusje maken van zo’n 600 meter, dat was dus dik een kilometer extra. Maar goed, dat zou wel lukken.

Na zo’n 13 kilometer begon ik er wel een klein beetje doorheen te zitten. Niet kwa lucht zegmaar, maar voor mijn benen was het zo langzamerhand wel genoeg. Ik bleef in een iets lager tempo lekker doorlopen en na 16 kilometer kwam ik weer terug op het beginpunt. Een uur en 50 minuten aan een stuk gelopen, met alleen hele korte pauzes om wat slokjes drinken te nemen. Vier kilometer in een keer erbij. Tof. Ik voelde me goed, dronk een paar glazen water en ben na een heerlijke douche en een paar boterhammen met ei lekker languit gaan liggen. Vanwege het voetbal werd het verder toch nog een klotedag, maar dat terzijde.

Ik realiseerde wel me dat ik de afstand van de Bruggenloop nu eigenlijk al had gelopen, dik anderhalve maand voor de startdatum en dat dit de langste trainingsafstand was sinds november 2007. En deze keer zonder er een blessure aan over te houden, op een klein verrekkinkje/overbelasting? bij mijn lies na. Voor alle zekerheid sla ik morgen de training over. Veel lopers zullen er misschien om lachen, maar voor mij was deze duurloop best een aanslag op mijn benen, dus wat extra rust kan denk ik geen kwaad.

Maar al met al een prima loopweek, 30 kilometer in zeven dagen, dat is voor mij een record. Het allermooiste is eigenlijk nog dat ik het lopen met de dag leuker ga vinden. Als het me lukt blessurevrij te blijven weet ik zeker dat ik begin 2010 mijn eerste halve marathon ga lopen. Maar alles rustig aan, in de voorgaande jaren ging het ook steeds in deze fase mis.

Hieronder nog mijn gelopen route (excl. de extra lusjes) van gisteren:

Het allerleukste tijdens de Drechtstedenloop van afgelopen zondag was eigenlijk de deelname van Melissa (nummer 996) aan de 1 km jeugdloop. Trotse papa liep mee…

Dit is al het derde achtereenvolgende jaar dat ik het hardlopen serieus probeer op te pakken. Twee keer eerder heb ik tussentijds de loopschoenen aan de wilgen moeten hangen vanwege (overbelasting)blessures. Het eerste jaar had ik de trainingen uitgebreid tot 16 kilometer, het tweede jaar sloeg het blessurespook al na 12 kilometer toe. Het plan om vxf3xf3r mijn veertigste een marathon te lopen kon definitief in de kast.

Driemaal is scheepsrecht zegt men weleens. In september van dit jaar dus voor het derde achtereenvolgende jaar weer een poging gewaagd de loopcarrixe8re nieuw leven in te blazen. Wederom een schema, met het grootste verschil dat ik me daar nu meer aan houd dan de voorgaande keren. Misschien toch wat geleerd uit het verleden…

Inmiddels is het plezier in het lopen volledig terug, ga ik drie keer per week de deur uit en merk ik ook nog eens dat er vooruitgang in zit. Hoewel langzaam, maar dat is het minst belangrijk. Heel blijven, daar gaat het momenteel om.

Met de langzame duurloop zit ik inmiddels op 75/80 minuten, kilometer of twaalf. Ik had een tijdje wat last van mijn hamstring, maar ik heb het idee dat ik dat goed onder controle heb; niets forceren is en blijft het motto.

Afgelopen zondag was de opdracht ergens een 5 kilometerloop uit te zoeken. Het werd de Dordtse Drechtstedenloop. Voor het eerst sinds ruim twee jaar weer een officiele recreatieloop. Eindelijk!
Het ging lekker. Prima weer, af en toe zelfs een zonnetje, lekker temperatuurtje. Na zo’n lange tijd en met alleen maar langzame duurlopen in de benen was ik dan ook bijzonder tevreden met mijn eindtijd van 27:07 minuten. En zonder blessures gexebindigd. En nog een medaille op de koop toe!! Ongelofelijk.

Dat geeft hoop en energie voor de komende tijd. Drie keer per week trainen lijkt me geen probleem verder. Sterker, ik sluit niet uit dat ik me moet inhouden, omdat ik anders misschien wel vier keer per week de deur uit wil. Het biedt in ieder geval perspectief voor de toekomst. Ik lig nog vrij goed op schema voor de Bruggenloop op 20 december. Eens kijken of ik die in anderhalf uur kan volbrengen. En als ik die tocht zonder kleerscheuren overleef kan ik verder toewerken naar het echte doel: de halve en (uiteindelijk) de hele marathon.

Het inplannen van de trainingen, hoe kort ze ook zijn, is nog wat lastig. Te vaak sla ik er eentje over. Ik loop doordeweeks het liefst nog voor het avondeten, maar soms is dat gewoon niet goed mogelijk. Ik heb moeite met lopen later op de avond, dus dan schiet het er nog wat te vaak bij in.

Desondanks lukt het redelijk het opgestelde schema voor de Bruggenloop, streeftijd 1 uur geen streeftijd, te volgen.

Vanochtend in een heerlijk zonnetje een uur gelopen. Zal dus een kilometer of 9 a 10 geweest zijn. We  gaan langzaam de goede kant op.

Ik denk dat ik de smaak weer helemaal te pakken heb. Een voor mijn doen serieus schema gemaakt dat moet leiden naar het uitlopen van de Bruggenloop op 20 december. Snelle tijd doet niet terzake, voorlopig de hele santekraam maar eens zien uit te bouwen naar die 15 kilometers.

Gisteren aan het begin van de avond rustig duurloopje van 40 minuten. Vanwege de nog sterke zon ben ik naar het trimparcours aan de Oude Maas gegaan, daar loop je voor een deel nog een beetje beschut. Ik kwam tot 6 kilometer, niet onaardig.

Het is alweer ruim anderhalf jaar geleden dat ik iets op dit blog heb geschreven. Het is een hardloopblog, dus het feit dat ik niet meer heb hardgelopen zal hier mede schuldig aan zijn.

Vorige week echter de draad voor de zoveelste keer weer opgepakt. En ook voor de zoveelste keer zal dit de definitieve start-up zijn naar een mooie marathon-carriere.

We zullen zien. De eerste drie traininkjes zijn achter de rug, prima bevallen. We gaan er weer voor, hoewel een week met in totaal 18 loopkilometers nog niet echt tot de verbeelding spreekt, maar elke grote reis begint met een eerste stap.

Voorlopig doel is de Bruggenloop, 20 december aanstaande in mijn eigen Rotterdam.

Vanochtend met het gezin even naar  Rotterdam gereden om bij de Bruggenloop te kijken, vlak bij het Feyenoord stadion. Beetje lullig wel, als je bedenkt dat ik daar tussen had moeten lopen. Het was wel leuk om al die lopers, waaronder ook nog een aantal bekenden, voorbij te zien komen. 

Vanmiddag zelf de loopschoenen weer aangetrokken. Met een beetje tegenzin, na een weekend vol met broodjes doner, patat, kaassouffle’s, frikandellen, bier, whisky veel vitaminen en mineralen. Het ging dus niet echt lekker, ondanks het begeleidingsteam dat ik vandaag bij me had, voor een fotootje of wat water onderweg.

Niet dat dat laatste echt nodig was, maar er moest toch wat in die zijtas eh?

Het werd het zelfde stukje als de laatste keer, misschien iets sneller, maar verder was het weinig bijzonders eigenlijk. Gelukkig was het lekker weer, want ik kan niet zeggen dat ik nou echt lekker heb gelopen, laten we hopen dat het de volgende keer wat soepeler gaat.

Het lag misschien ook aan het tijdstip, half drie, en ik had ook om tien uur vanmorgen voor het laatst gegeten, haha, ja, als je er dan nog es over nadenkt, dan had ik het wel kunnen verwachten eigenlijk. 

Ik kan merken dat ik de smaak van hardlopen weer terug begin te krijgen. Alleen al aan het feit dat ik ‘s-avonds weer verhalen en weblogs van andere lopers lees zegt mij al genoeg. Ook het feit dat ik toch de afstand wilde weten van het stukje dat ik gisteren liep, spreekt wat dat betreft boekdelen.

Iets minder dan een jaar geleden liep ik deze route eens met mijn broer, en mij stond bij dat het om 5 kilometer ging. En hoewel ik in een erg laag tempo heb gelopen, kon ik toch niet geloven dat het echt maar 5 kilometer was, want ik deed er ruim 40 minuten over. Dus vanavond toch de route nog eens nagemeten en ja hoor, het waren zelfs 6 hele kilometers! Dat lijkt al een stuk realistischer, want dat zou inhouden dat mijn snelheid op ongeveer 9 km per uur lag en dat klopt een stuk beter met mijn gevoel.

Morgen weer een traininkje. Ik wil snel, maar niet overhaast, weer naar afstanden boven de 10 kilometer. Voor de volledigheid hier de route die ik gisteren heb afgelegd:

Vorige week was ik nog vastbesloten om de driewekelijkse looptrainingen weer op te pakken. Drukte op het werk (goeie smoes!) maakte dat echter onmogelijk. Ook afgelopen weekend kwam het er, ondanks het mooie zonnetje, weer niet van. En dat schiet natuurlijk niet op. Dus vanaf vanavond zal het anders gaan (hoop ik). Geen lulsmoezen meer, het is altijd wel wat op deze manier, dan is het te druk, dan te koud, dan te laat etcetera.

Een en ander hield wel in dat ik eigenlijk vanavond meteen moest gaan lopen. Eerst op de fiets mijn dochter bij het handballen ophalen. Ik vond het echt stervenskoud, ondanks dikke jas, muts en handschoenen. Maar eenmaal weer thuis, toch de loopspullen maar aangetrokken. Thermo-shirtje, loopshirt en windstopper aan en naar buiten. En hup, weer naar binnen, want handschoenen vergeten. Een muts om mee te lopen heb ik niet, dus dan maar hopen dat het niet te koud is voor mijn kale kop, want het was maar een graadje of 1. Boven het vriespunt, gelukkig.

Net als vorige week geen horloge of stopwatch meegenomen, ik zou wel zien, eerst maar weer es op het gemakkie opbouwen, weer wennen aan het lopen. En zo kapot als ik vorige week was, zo lekker liep ik vanavond. Minuutje of 40 gelopen, totaal geen last van de kou gehad.  Laag tempo, dat wel, dus het zal een kilometer of 5, misschien 5,5 geweest zijn. De Voordijk af tot cafe Het Schaapje, en dezelfde route weer terug. Eenvoudiger kan niet. Ik dacht dat ik de route wel had opgeslagen op Map My Run, dus die moet ik er maar eens bijzoeken.

Maar goed, heerlijk gelopen vanavond, ik heb het gevoel dat ik vrij snel weer op het niveau van afgelopen november kan zitten, met afstanden rond 15 kilometer. Daar gaan we in ieder geval ons best voor doen.